အကုသလဝိပါက်-ဟူသော ပုဒ်သည် အကုသလ+ဝိပါက-ဟူသော ပုဒ်တို့မှ ဆင်းသက်လာသော ပုဒ် ဖြစ်သည်။ အကုသလ= အကုသိုလ်၏၊ ဝိပါက= အကျိုး-ဟု အဓိပ္ပါယ်ရသည်။
အရဟတ္တမဂ္ဂါနန္တရဖိုလ်မှ စ၍ ပစ္ဆိမ (နောက်ဆုံး) စိတ်တိုင်အောင် ဖြစ်ထိုက်သမျှသော ရုပ်, နာမ်ဓမ္မတို့၏ ခဏတ္တယသမင်္ဂီပုဂ္ဂိုလ်ကို "အရဟတ္တဖလဋ္ဌာန်ပုဂ္ဂိုလ်"ဟု...
သင်္ခါရတရားတို့ကို "အနိစ္စ, အနိစ္စ"ဟု အဖန်ဖန်ရှုတတ်သော ဉာဏ်ကို " အနိစ္စာနုပဿနာ " ဟု ခေါ်သည်။
မောဟ။
သိသင့်သိထိုက်သော အရာဌာနကို မသိတတ်သော, မသိအောင် ဖုံးလွှမ်းပိတ်ကာ ထားတတ်သော တရားသည် "အဝိဇ္ဇာ" မည်၏၊ ထို အဝိဇ္ဇာမည်သော မောဟသည် သစ္စာ ၄-ပါးကိုလည်း မသိအောင် ဖုံးလွှမ်းတတ်သည်၊ အတိတ်က ဖြစ်ခဲ့သော ခန္ဓာ, အာယတန, ဓာတ်အဖို့အစု၊ အနာဂတ်၌ဖြစ်မည့် ခန္ဓာ, အာယတန, ဓာတ်အဖို့ အစု၊ အတိတ်က...
မည်သည့်အကျိုးမှ လုံးဝ ပေးမည်မဟုတ်သော ကံသည် "အဟောသိ ကံ" မည်၏။
ဟင်းလင်းပြင် အဝိုင်းငယ်ကို (ဟင်းလင်းပြင်၊ဟင်းလင်းပြင်)ဟု ရှုမှတ် ပွါးများသော ဘာဝနာသည် အာကာသကသိုဏ်း ကမ္မဋ္ဌာန်း...