ပဋိသန္ဓေနှင့် စုတိတို့၏ ကြားကာလကို ပဝတ္တိအခါ-ဟု ခေါ်သည်။ အဘိဓမ္မာအလိုအားဖြင့် ပဋိသန္ဓေစိတ် (စေတသိက်, ကမ္မဇရုပ်)တို့၏ ဥပါဒ်(ဖြစ်ဆဲ)ခဏကိုသာ “ပဋိသန္ဓေ”ဟု ခေါ်သည်၊ ပဋိသန္ဓေစိတ် (စေတသိက်, ကမ္မဇရုပ်)များ ဥပါဒ်ပြီး(ဖြစ်ပြီး)သည့်နောက် ဌီခဏမှ စ၍ ထိုဘဝ၏ စုတိစိတ်၏ ဌီကာလတိုင်အောင် အမိဝမ်းထဲ အောင်းနေဆဲပင် ဖြစ်စေကာမူ “ပဝတ္တိ”ဟုသာ ခေါ်ရတော့သည်။
ပရတ္တာဘာ ဗြဟ္မာတို့ နေရာဘုံ။
မြေဝိုင်းငယ်(ပထဝီကသိုဏ်းဝန်း)ကို "မြေ မြေ"ဟု ရှုမှတ် ပွါးများသော ဘာဝနာသည် ပထဝီကသိုဏ်း ကမ္မဋ္ဌာန်း...
ပကိဏ်း-ဟူသော ဝေါဟာရသည် ပကိဏ္ဏက-ဟူသော ပါဠိမှ ဆင်းသက်လာသော ဝေါဟာရ ဖြစ်သည်။ ထိုပကိဏ္ဏကသည် ရောပြွမ်းခြင်းအနက်ကို ဟောသည်။ သို့ဖြစ်၍ စိတ် စေတသိက် နှစ်ခုကို ရောပြွမ်း၍ ဝေဒနာ, ဟိတ်, ကိစ္စ, ဒွါရ,အာရုံ,ဝတ္တု-တို့ဖြင့် ခွဲခြမ်း စိတ်ဖြာပြသော အပိုင်းကို ပကိဏ်းပိုင်း-ဟု...
ယောဂီပုဂ္ဂိုလ်များ သစ္စာလေးပါးကို သိခြင်း၏ အကြောင်းဖြစ်သော ပဿဒ္ဓိ။
ပဉ္စမဈာန်နှင့် ယှဉ်တွဲ၍ ဖြစ်သော စိတ်။
စိတ္တဇဝိပလ္လာသ သဒ္ဒရုပ်(စိတ်ကြောင့် ဖြစ်သော ဖောက်ပြန်သော အသံ။)